Uw feedback is belangrijk

Heeft u iets gezien op de site wat niet klopt of mist u misschien een functie? Laat het ons weten via het onderstaande formulier.

Recensies op theaternetwerk

Waldemar Torenstra en Loes Haverkort – Emmi@Leo

Waldemar Torenstra en Loes Haverkort – Emmi@Leo

Geschreven door: Rob Speekenbrink
Sinds: 03 februari 2012

Gezien op 25 januari 2012 in Theater de Veste in Delft

Zij (Loes Haverkort) is Emmi (Emma) op de linkerhelft van het podium (vanuit de zaal gezien) en hij (Waldemar Torenstra) is Leo en bespeelt het rechterdeel van datzelfde podium. Er staan twee laptops in het decor die eigenlijk derde en vierde speler zijn, tegen die lichtgevende schermen wordt gesproken, Emmi en Leo gaan niet met elkaar in dialoog.

Een verkeerd verstuurde email is het begin van een relatie die Emmi en Leo ontwikkelen. Ze zien elkaar niet, kunnen elkaar niet voelen, ruiken of horen. Fantasie, reflectie en taalkunstenarij vullen de gaten in. Leo’s relatie is nog niet zo lang geleden stukgelopen en is nog niet klaar met de verwerking van deze breuk en Emmi is getrouwd met een man die twee kinderen meenam uit zijn vorige relatie.

Dialoog door monologen Het onbekende, mysterieuze en de nieuwsgierigheid, gecombineerd met een relationele klik, zorgen ervoor dat hun relatie uitmondt tot een echte liefdesrelatie. De spanning, het verlangen, de aantrekkingskracht spat van het podium af. En dat terwijl de spelers dus niet tegen of met elkaar spelen, het lijkt alsof we zitten te kijken naar twee huiskamers die ver van elkaar verwijderd zijn en we pikken dat als publiek, ook al zien we dat de afstand tussen de twee vrijwel nul is. Af en toe spelen ze met dit gegeven door bijvoorbeeld de koffie die de ander heeft gezet op te drinken.

Op het puntje van de stoel 1 uur en 40 minuten worden door beide spelers emails voorgelezen/gespeeld van de ander. Niet altijd na elkaar, ook door elkaar heen. Het verhaal voltrekt zich als een dialoog door een lange serie van monologen. Geen minuut valt het stil, geen seconde is mijn aandacht er niet bij. Ruim anderhalf uur aan 1 stuk geboeid zitten kijken naar twee mensen op een podium die geen interactie hebben. Geen scenewisselingen, geen muzikale intermezzo’s (alhoewel heel fijne muziek werd gebruikt als sfeerversterker – Tom Waits doet het goed). Wat wel? Heel veel emotie, heel sterk spel van beide, heel veel omkleedscenes, heel veel energie, veel humor.

Volle zaal In de foyer na afloop van het toneelstuk hoorden we alleen maar positieve geluiden van anderen. Iedereen heeft een goede avond gehad. Ook het theater want de zaal (inclusief balkon) was geheel gevuld. Eigenlijk zegt dat alleen al genoeg: 450-500 mensen die een toneelstuk bezoeken is opmerkelijk te noemen maar nu ik het gezien heb zeer terecht.

Conclusie Gaan!

Bekijk ook mijn andere recensies op http://www.theaterblog.nl

0 reacties op dit bericht

Bezig met laden...